Drie ballen in een doosje
Die liggen al een poosje,
Het krijtje alleen ernaast,
ze hebben geen haast.
Toch een mooi stilleven
Al is het maar voor even.
Verstilt en stilletjes,
’t Is wel erg killetjes.
Kijkend naar dat triest gezicht
Schrijf ik nu dat rot gedicht.
Denkend aan wat eens nog was,
toen nog ieder in zijn sas.
En hoe vergaat het nu de leden?
Hoe vaak wordt er wel gebeden
Wanneer mogen wij weer ballen gaan?
We zijn het zat, dat stille staan.
Nog een maand of twee of drie,
dan is er de remedie.
Dan: voor iedereen ‘een troost-je’
Geen ballen in het doosje.
Dit gedicht is gemaakt door Jan Larsen
